โครงการไร้สติโครงการ2

author : renika
cast : Kamenashi Kazuya  Ueda Tatsuya  Ikuta Toma  Akanishi Jin  Nakamaru Yuichi [pairing : AKame]
genre : drama
rate : G

01


ถ้าสามารถบอกออกไปได้ว่าเจ็บปวดแค่ไหน...ทุกคนจะหยุดหรือเปล่า

หรือจะยิ่งซ้ำเติมให้เจ็บช้ำยิ่งกว่าเดิม?

 

เสียงเพลงที่แผดลั่นทำให้คาซึยะสะดุ้งตื่นขึ้นในทันที คราบน้ำตากับอาการปวดหัวหนึบที่สองข้างขมับฟ้องชัดถึงความฝันที่ไม่สู้ดี

มือเล็กลูบหน้าลูบตาเพื่อเรียกสติ แม้ท้องฟ้าภายนอกจะยังคงมืดสนิท แต่เหงื่อที่เปียกชุ่มเสื้อนอนก็ทำให้หลับต่อไม่ลง หน้าจอโทรศัพท์ซึ่งไม่ได้ตั้งปลุกไว้สว่างวาบอย่างให้ชวนสงสัยที่มาของการโวยวายยามเช้ามืด


"...ฝันไป...สินะ"


ชุดเหม็นเหงื่อถูกเหวี่ยงลงใส่ตะกร้าอย่างแม่นยำ ในนาทีนี้คงไม่มีอะไรดีไปกว่าน้ำที่เย็นจัด เจ้าของห้องปล่อยร่างลงนั่งคู้กับพื้นกระเบื้องพร้อมกับให้สายน้ำชะล้างร่างกาย

ทั้งๆ ที่เหมือนจะลืมไปแล้ว...แต่ก็กลับจำได้ เวลาทำให้ภาพต่างๆ ลางเลือน...แต่ก็ไม่เคยหายไป


เวลาเปลี่ยนคนได้แต่เปลี่ยนอดีตไม่ได้


"มันผ่านไปแล้วคาซึยะ..." ทุกวันนี้มันคือชีวิตใหม่ ชีวิตที่ดีกว่า ชีวิตที่จะมีความสุข...


ปลายนิ้วบีบสันจมูกแน่นแล้วกดใบหน้าลงกับหัวเข่าทำให้น้ำอุ่นไหลลงไปตามเรียวขา

ใช่...มันผ่านไปแล้ว คาซึยะ


++++++


เสียงจอแจของคนมากมายชวนให้หงุดหงิด คนใจร้อนแทรกร่างเล็กของตัวเองผ่านผู้คนไปอย่างรวดเร็วและไม่สนใจใคร อาการร้อนระอุช่วงกลางปีชวนให้งุ่นง่าน ว่าแล้วก็อยากจะบีบคอเพื่อนตัวดีที่เขาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าไม่ชอบโรงอาหารคณะมัน แต่มันก็ยังอุตส่าห์บอกว่ารออยู่

นับเป็นความผิดของฝูงชนไม่ใช่ของสายตาเขาที่ทำให้หาเพื่อนไม่เจอ คาซึยะสบถงึมงำ ความอดทนแลดูจะผกผันกับความร้อนเข้าไปทุกทีจนกระทั่งมีคนมาสะกิดแขนเข้าแรงๆ


"มองหาผักบุ้งอยู่หรือ เรียกก็ไม่หัน"

"หาลาดื้อ" คนถูกจิกสวนกลับทันควัน "ฉันไม่ชอบโรงอาหารคณะนายจริงๆ ว่ะ"

"ขี้บ่น...ไปๆ ซื้อข้าวให้แล้ว" อุเอดะ ทัตสึยะผู้ไม่นำพาต่อคำวิพากษ์วิจารณ์ ผลักไหล่เพื่อนให้เดินหลบทางชาวบ้าน


เมื่อของกินเข้าปาก เสียงบ่นหงุงหงิงก็หายไปราวกับไม่เคยมี ทัตสึยะส่ายหัวให้กับนิสัยใจร้อนความอดทนต่ำของเพื่อนสนิทที่คบกันมากว่า 5 ปี

ไม่รู้ว่าเป็นสิทธิพิเศษหรือปรากฏการณ์ดาวเสาร์ชนดาวพฤหัสแล้วตกทับวันที่4ตุลาคมที่ทำให้คาซึยะมาสนิทกับทัตสึยะ


โดยปกติสามัญ...คาเมนาชิ คาซึยะเป็นคนที่น่าคบมากๆ ทั้งรักสัตว์ เอ็นดูเด็ก เอาใจคนแก่และใส่ใจสิ่งแวดล้อม ซ้ำยังมีเหตุผล ความรับผิดชอบและเป็นการเป็นงานจนผิดคอนเซปต์ติสต์แตกของเด็กศิลปกรรม

...ทว่านั่นคือสิ่งที่ทุกคนเห็นและคิดเอาเอง

ความจริงสองสามประการณ์เกี่ยวกับคนที่ชอบยิ้มอ้อนชาวบ้านอยู่เป็นนิจคือ หนึ่ง...คนคนนี้นิสัยเสีย คือ ขี้โกหกและปากเสียขั้นรุนแรง สอง...คนคนนี้ชอบเอาชนะมากพอๆ กับที่ขี้แกล้งชาวบ้าน และประการสุดท้าย...คนคนนี้ปฏิบัติตัวอย่างถูกต้องตามครรลองของสังคมเพียงเพราะคำว่า ‘มารยาท’ !!

บอกใครไปคงโดนด่า...เพราะคนที่ประจักษ์กับความจริงที่ว่ามาในข้างต้นมีแค่คนที่นั่งกินข้าวเงียบๆ อยู่ตรงข้ามเท่านั้น


“หิว...” เสียงแหบขึ้นจมูกอุทธรณ์ขึ้น “อยากกินอะไรสักอย่าง”

“อะไรล่ะ? ฉันก็ไม่อิ่มเหมือนกัน แต่นัดคู่รายงานไว้”


คาซึยะตวัดตาที่สอดส่องสายตาหาของกินกลับมาต้องหน้าเพื่อนสนิทเขม็ง


“โทษทีที่ไม่ได้บอกก่อน...มันกะทันหันน่ะ เพิ่งสั่งเมื่อกี้ให้ส่งอาทิตย์หน้าแล้วตอนนี้ยังมีรายงานอื่นที่ยังไม่เสร็จอีก เลยต้องรีบคุยงานกันก่อน” คนนัดซ้อนแจงก่อนจะโดนงอนชุดใหญ่ “แต่ไม่นาน...จะรอไหมล่ะ”

“...รอ”

“งั้นก็นั่งเคี้ยวน้ำแข็งรอไปก่อน”


ทัตสึยะเหลือบตามองคนนั่งเคี้ยวน้ำแข็งกรอบแกรบตามคำแนะนำ ก่อนจะกลับมาสนใจหัวข้อรายงานต่อ...เขารู้ดีว่าคาซึยะเกลียดการรอคอย แต่คนที่มีความส่วนตัวสูงคนนี้กลับติดเพื่อนอย่างน่าประหลาด

เคยถามเหมือนกันว่า ทำไมชอบบอกคนอื่นว่าชอบอยู่คนเดียว แต่คำตอบกลับเป็นการยิ้มบางๆ กับประโยคชวนหดหู่ว่า


‘แต่ก่อนฉันกลัวคนน่ะ...จริงๆ ตอนนี้ก็ยังกลัว’


คาซึยะขี้โกหก...ซ้ำยังชอบกล่าวเกินจริง แต่บางทีทัตสึยะก็รู้ว่าอย่างไหนคือความจริง

เพราะช่วงที่เจอคาซึยะแรกๆ ...ไม่ได้เป็นอย่างทุกวันนี้เลย

 

[ก็ยังไม่จบตอนอยู่ดี ฮ่วย... TBC นะค้า]

Comment

Comment:

Tweet

มาต่อได้ยาวมากกกกก เคี้ยวน้ำแข็งยังไม่ทันหมดก้อนน้องจอยก็พาลากะเต่าจากไปซะงั้น

ฮ่าๆ
นั่งดูดนมเย็นรออ่านอยู่นะคะ

ย้ำอีกครั้ง กรุณาอย่าให้มีใครตาย ฮ่าๆ หรือไม่ทันแล้ว??

#3 By Hanabi on 2009-11-22 14:58

จะตายตอนจบอีกไหนนี่ แฮ่ๆ

ฟิกวันเกิทัตจังสินะ(หรือป่าว?) หุๆ

#2 By Hanabi on 2009-11-13 16:43

ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฟิคมึงเลย =[]=

แต่กูรู้สึกแย่มากจริงๆว่ะจอย นั่งคิดคะแนนแล้วยิ่งเครียด กูจะไม่มีที่เรียนก็คราวนี้แหล่ะใช่มะ? *หัวเราะทั้งน้ำตา*


...ฆ่ากูที

#1 By Let's mAyniE" on 2009-11-10 16:41