--nothing--

ขอเลื่อนการลงรูปที่ไปเทีย่วญีป่นออกไปอย่างไม่มีกำหนด...ไม่มีอารมณ์มันพรรณนาความงามแล้ว

++++++ [เรื่องการรับน้อง ใครไม่เกี่ยวไม่ต้องอ่านค่ะ ไม่รู้เรื่องหรอก] ++++++

สิ่งที่จะเขียนต่อไปนี้คือสิ่งที่เราไม่ได้พูดออกไปในวันนั้น...วันรับน้องสาย

อย่างแรก...กูผิดหวังในตัวพวกมึง...

แม้กูจะรู้ว่าต้องผิดหวัง แต่ในวันสุดท้าย...กูก็ยังคงให้ความหวังว่าพวกมึงจะไม่ทำแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก

ใช่...แต่สุดท้ายพวกมึงก็ทำให้กูผิดหวังเหมือนเดิม

กูหวังให้พวกมึงตั้งใจทำงานในวันนั้น ให้สมกับปากที่พวกมึงบอกว่ารักน้อง รักเพื่อน

แต่ทำไมพวกมึงถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้ เห็นแก่ความสนุกของตัวเองเป็นหลัก

ยืนกินขนม ยืนคุยกัน

ปล่อยให้เพ่อนผู้หญิงแหกปากตะโกนแล้ววิ่งออกไปซื้อของ

พวกมึงยังเป็นผู้ชายกันอยู่หรือเปล่า?

มึงแบนไอ้โต๋เพราะบอกว่ามันเห็นแก่ตัว...แล้วพวกมึงต่างกับมันยังไง?

โต๋มันปรับปรุงตัว กูเป้นเพ่อนกับมันมา4ปีจะ5ปี กูรู้ว่ามันเป็นคนยังไง มันพยายามแค่ไหนเพื่อให้พวกมึงยอมรับ

แต่ทำไมพวกมึงไม่ดูตัวเอง ไม่ดูสิ่งที่ตัวเองทำกับคนอื่น ไอ้เห็นแก่ตัว

แล้วไอ้พวกเอาแต่สนุก ไม่คิดถึงคนอื่นๆ

พวกมึงเป็นพี่คนแล้ว พวกมึงไม่ใช่น้อง วันนี้พวกมึงมาเพื่อทำให้น้องมีความสุข ไม่ใช่ทำให้ตัวพวกมึงมีความสุข

มึงอยากสนุกกูเข้าใจ...แต่ทำไมมึงถึงไม่คิดถึงปัญหาที่พวกมึงก่อ

ใครกันที่ต้องมาสางปัญหาให้พวกมึง พวกมึงเอาแต่สนุกไม่มองเลยว่าตัวสร้างความเดือดร้อนอะไร

ทำไมพวกมึงถึงไม่ฟังกูบ้าง?

กูไม่ใช่หัวหน้าห้อง กูไม่ใช่ประธานรับน้อง กูไม่ใช่รองประธานสาย กูไม่ได้มีตำแหน่งเหี้ยอะไรเลย

แต่กูเป็นคนไปประชุมและทำงานแทนพวกมึงทุกคนในเวลาที่ไม่เหลือใครแล้ว

ถ้าพวกมึงฟังกู ก็ไม่ต้องมีปัญหา

ทำไมล่ะ? ฟังกูแล้วมันเสียหน้างั้นหรือ? หรือฟังกูสักนิดแล้วพวกมึงจะตาย?

ทำไมพวกมึงถึงไม่คิดถึงคนอย่างกูที่ต้องมานั่งแก้ปัญหากับอะไรก็ไม่รู้ที่พวกมึงทำ

พวกมึงคงจะไม่รู้...แต่วันนั้นทั้งวันกูไม่ได้เล่นอะไรเลย

กูเที่ยววิ่งจัดการงานของสายที่ไม่มีใครคิดจะช่วย

กูเที่ยววิ่งจัดการกับปัญหาที่พวกมึงก่อ

กูเที่ยวขอโทษกับความผิดพลาดทุกอย่างที่พวกมึงทำให้สาย

คำขอโทษเป็นสิบที่ผ่านปากกูออกไป กูพูดแทนพวกมึง ทั้งๆที่ถ้าพวกมึงฟังกูตั้งแต่แรกก็คงไม่เกิดปัญหาอะไร

กูพูดจนเหนื่อยที่จะพูด เพราะกูรู้ว่าพูดไปพวกมึงก็คงจะไม่ฟังกูแล้ว

แต่กูจะบอกพวกมึงนะ...

กูไม่โกรธพวกมึงเลยสักนิด

เพระกูชินแล้ว

ตลอดเวลาที่ผ่านมา...พวกมึงไม่เคยฟังกูอยู่แล้ว

แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา กูก็เอ่ยคำว่าขอโทษแทนพวกมึงที่ไม่เคยรู้ตัวมานับครั้งไม่ถ้วน

กูผ่านจุดที่นั่งร้องไห้มานานแล้วเว่ย

แต่ที่กูทนไม่ได้ในวันนั้นก็เพราะเพื่อนกูต้องร้องไห้

แค่กูกับเป๋สองคน...ยังไม่พออีกเหรอ?

ยังต้องให้มีอีกกี่คนที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีก??

เมื่อไหร่จะสะใจพวกมึง เมื่อไหร่พวกมึงจะสำเหนียกตัวเองสักที

รอยยิ้มของพวกมึงแลกด้วยน้ำตาของคนเท่าไหร่

ยังจะให้ต้องมีคนที่ต้องเสียใจจนชาชินไปแล้วแบบกูกับเป๋อีกเท่าไหร่

ที่พวกมึงด่ากู...ไม่ใช่ว่ากูไม่รู้

กูรู้มานานจนเลิกที่จะสนใจแล้ว

พวกมึงคงมองว่ากูไม่ทำงานแล้วเอาแต่ชี้นิ้วสั่งก็เรื่องของพวกมึง

แต่พวกมึงล่ะ...มีสิทธิ์ด่ากูเหรอ พวกมึงยังรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองไม่ได้เลย

กี่ครั้งแล้วที่กูต้องออกหน้ารับแทนความผิดพลาดทุกๆอย่าง

กี่ครั้งแล้วที่กูหวังว่ามันจะไม่เกิดอีกเป็นครั้งที่สอง

กี่ครั้งแล้วที่กูต้องเอ่ยคำว่าขอโทษซ้ำๆกันออกมา

ห้องเราสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นแค่ไหนพวกมึงรู้ตัวไหม

ไม่...พวกมึงไม่เคยรู้ตัวสักนิด

คิดแต่ตัวเองถูก และคนในสายไม่เก่ง

งั้นพวกมึงก็มาทำเองสิ

คนที่ไม่ทำไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรทั้งนั้น

พวกมึงว่าพี่นัทไม่เก่ง แล้วทำไมแค่หน้าที่รับผิดชอบเรื่องเล็กๆน้อยๆ พวกมึงยังทำกันไม่ได้ล่ะ?

พวกมึงด่าว่าที่ประชุมสายไม่เตรียมพร้อมและประชุมไปก็เสียเวลา แล้วทำไมเวลาพวกมึงประชุมในห้องถึงไม่มีใครคิดจะสนใจ เอาแต่คุยเล่นไม่ฟัง แต่พองานออกมาไม่ถูกใจก็ด่าเอาทั้งๆที่ตอนแรกแค่จะฟังเรื่องที่ประชุมยังไม่ให้ความร่วมมือสักนิด

กูน่ะ...ไม่โกรธพวกมึงหรอก

กูรู้มานานแล้วว่าหน้าที่ของกูไม่ใช่สั่งงานพวกมึง...แต่หน้าท่ของกูคือการแก้ปัญหาที่พวกมึงก่อ และรับผิดชอบความผิดพลาดที่พวกมึงสร้าง

กูสมัครใจ

เพราะก็คงจะไม่มีใครมาทนกับกูแล้ว

เพราะฉะนั้น...กูไม่โกรธ...แต่กูขอ

อย่าไปทำตัวเหี้ยๆแบบนี้ใส่ใครอีก...กูขอร้อง...อย่าให้ต้องมีคนที่ต้องมาเป็นแบบกูซ้ำอีก

กูสงสารหม่อน กูสงสารกุล

วันนั้น...ที่บอกจะว้ากเพื่อน

มีคนบอกกูว่าพวกมึงถามกลับมาว่า พวกมึงทำอะไรผิด?

พวกมึงรู้หรือยัง...กูไม่คิดว่ากูจะต้องพูดอะไรแล้วนะ เพระพูดไป มึงก็ไม่ฟังกูหรอก พวกมึงมีขอแก้ตัวมากมาย ซึ่งกูเบื่อที่จะฟังแล้ว

ถ้าพวกมึงจะมาแก้ตัวกับกู...เก็บปากไปขอโทษเพื่อนๆคนอื่นที่ต้องหลั่งน้ำตาในวันนั้นเถอะว่ะ

อ้อ...แล้วก็...กูไม่ได้เป็นคนต้นคิดที่จะว้ากพวกมึงหรอกนะ...จะบอกให้ว่าวันที่พี่วินด์เดินมาบอกกูว่ารับพฤติกรรมพวกมึงไม่ได้แล้วจะว้ากพวกมึง กูนี่แหละที่เป็นคนขอเอาไว้ว่าเดี๋ยวจะพยายามคุยเอง

และพวกมึง...ก็ทำให้กูผิดหวังอีกครั้ง...